Lekturowo i nie tylko

 

  W malinowym chruśniaku Bez Jacka Tekst piosenki i chwyty na gitarę e C G h e C G h C G a G C h C h W malinowym chruśniaku, przed ciekawych wzrokiem     e C G h Zapodziani po głowy po długie godziny                e C G h Zrywaliśmy przybyłe tej nocy maliny                  C G ...

 

 

 

 

"Wpłynąłem na suchego przestwór oceanu, Wóz nurza się w zieloność i jak łódka brodzi, Śród fali łąk szumiących, śród kwiatów powodzi, Omijam koralowe ostrowy burzanu.   Już mrok zapada, nigdzie drogi ni kurhanu; Patrzę w niebo, gwiazd szukam, przewodniczek łodzi; Tam z dala błyszczy obłok - tam jutrzenka wschodzi; To błyszczy Dniestr, to weszła lampa Akermanu.   Stójmy! - jak cicho! - słyszę ciągnące żurawie, Których by nie dościgły źrenice sokoła; Słyszę, kędy się motyl kołysa na trawie,   Kędy wąż śliską piersią dotyka się zioła. W takiej ciszy - tak ucho natężam ciekawie, Że słyszałbym głos z Litwy. - Jedźmy, nikt nie woła."   Poniżej wstawiam filmiki z dwoma wykonaniami. Które dla Was wydaje się lepsze?  

  Syzyfowe prace – streszczenie Bohaterowie: Marcin – ośmioletni syn państwa Borowiczów wysłany do szkoły Helena i Walenty Borowiczowie – jego rodzice pochodzący ze zubożałej szlachty Ferdynand Wiechowski z żoną Marcjanną – nauczyciel szkoły w Owczarach Michcik i Piątek – najlepsi uczniowie szkoły w Owczarach Pani Przepiórkowska, jej dwie córki i syn Karol – zarządzający stancją dla uczniów gimnazjum w Klerykowie Pigwański zwany Poetą, trzej bracia Daleszowscy, Szwarc – współlokatorzy Marcina na stancji Majewski – nauczyciel z Klerykowa o wysokiej pozycji, dorabiający korepetycjami Rudolf Leim, Iłarion Stiepanycz Ozierskij, Sztetter, Nogacki – inni nauczyciele z klerykowskiego gimnazjum dyrektor Kriestoobriadnikow, Zabielskij, nauczyciel historii Kostriulew – Rosjanie uczący w szkole od kolejnego roku szkolnego Antoni Paluszkiewicz zwany Kawką – nauczyciel synów dworskich, zajął się edukacją Andrzeja Radka Andrzej Radek – syn ubogich wieśniaków, któr...

 Marek Winicjusz był jednym z rzymskich żołnierzy. Bez opamiętania zakochał się od pierwszego wejrzenia w Kalinie, córce wodza Ligów. Ligia wzięta niegdyś jako zakładniczka ze swoim plemieniem, mieszkała u Aulusa Placjusz i jego żony Pomponii Grecyny. Oboje traktowali ją jak własną córkę. Marek zwierzył się ze swego uczucia krewnemu Petroniuszowi, szukając u niego rady. Bogaty i wpływowy dostojnik postanowił ułatwić Winicjuszowi zdobycie Ligii, działając za jego plecami. Jako zaufany Nerona skłonił cesarza, by ten sprowadził dziewczynę na swój dwór, a następnie oddał jego krewnemu. Plan ten został tylko częściowo zrealizowany. Ligia rzeczywiście znalazła się na dworze Nerona, lecz w drodze do domu Winicjusza została odbita przez Ursusa, swego wiernego sługę i zdołała się ukryć wśród chrześcijan w odległej dzielnicy Rzymu. Tymczasem Marek, dowiedziawszy się o zniknięciu Ligii zupełnie oszalał z gniewu. Chciał ją mieć zaraz, teraz, natychmiast, a tu wizja jego szczęści...

 Opowiadanie to osnute jest na wypadku rzeczywistym, o którym w swoim czasie pisał J. Horain w jednej ze swoich korespondencyj z Ameryki. W Aspinwall niedaleko Panamy zwolniło się miejsce latarnika. Mężczyzna, który sprawował tę funkcję, przepadł bez wieści. Miejscowi podejrzewali, że poszedł na skalisty brzeg wysepki i podczas nocnej burzy spłukała go fala. Konsul Stanów Zjednoczonych Izaak Falconbridge, na którego spadł obowiązek znalezienia nowego latarnika, miał na to tylko dwanaście godzin, ponieważ latarnia musiała być zapalona każdej nocy. Zatoka Moskitów, w której mieściła się latarnia, jest pełna piaszczystych łach i zasp, które czynią ją trudną do przebycia nawet w dzień. Dlatego tak ważnej jest, żeby była dobrze oświetlona w nocy. Brak światła mógłby spowodować niebezpieczeństwo nie tylko dla ruchu miejscowego, ale też statków z Nowego Jorku do Panamy Wydawało się, że znalezienie kandydata do tak odpowiedzialnej pracy, w tak krótkim czasie, będzie niemożliwe...

  Podczas śniadania Cześnik radzi się starego służącego, Dyndalskiego, co do swego ożenku z młodziutką Klarą, potem decyduje się jednak na starszą Podstolinę. Po chwili przybywa wezwany przez Cześnika Papkin, ubrany na modę francuską. Wprasza się na śniadanie i przechwala swoimi (zmyślonymi) podbojami sercowymi oraz bohaterskimi czynami. Cześnik wysyła go z poselstwem do Rejenta Milczka, który jest właścicielem połowy zamku kupionego niegdyś przez ojca Klary. Cześnik nie może sam dojść z sąsiadem do porozumienia. Papkin, bez powodzenia, próbuje się wykręcić od tego zadania. Chętnie natomiast zgadza się na przedstawienie Podstolinie w imieniu Cześnika jego matrymonialnych zamiarów. Kiedy okazuje się, że Rejent naprawia mur graniczny, wzburzony Cześnik wysyła wystraszonego Papkina, aby przepędził murarzy. Tymczasem Obok na wpół rozwalonego muru, w altanie, potajemnie spotykają się Klara i Wacław. Zapewniają się o wzajemnym uczuciu. Wacław ma dość ukrywania swej miłośc...

 

  Ebenezer Scrooge (właściciel firmy „Marley i Scrooge”) znany był jako człowiek chciwy i zachłanny. Po śmierci wspólnika, Marleya, zmarłego przed siedmioma laty, sam prowadził interesy. Jego zgarbiona postać i pochmurna twarz znane były mieszkańcom miasta, którzy unikali nielubianego właściciela kantoru. W rocznicę śmierci Jakuba Marleya, wypadającą w Wigilię Bożego Narodzenia, Scrooge pracował w swoim biurze. W pokoiku obok skromny kancelista, zacierając z zimna dłonie, przepisywał listy. Ciszę mrocznego kantoru przerwało przybycie jedynego krewnego Scrooge’a, siostrzeńca Freda, który pragnął zaprosić wuja na świąteczny obiad. Zaproszenie jednak nie zostało przyjęte, co więcej, stało się pretekstem do wygłoszenia przez stryja wielu niesympatycznych słów pod adresem ludzi świętujących Boże Narodzenie. Równie niegrzeczne przyjęcie spotkało dwóch mężczyzn zbierających datki na biednych. Szczęście nie dopisało nawet chłopcu, który za odrobinę jedzenia śpiewał kolędy. Po...